W 1939 r. dostali się do niewoli sowieckiej. Przeżyli. Dotarli do miejsc formowania się Armii Andersa. Jako żołnierze 2 Korpusu Polskiego przeszli szlak bojowy we Włoszech. Dwóch walczyło pod Monte Cassino. Przeżyli.
Oto ich losy wojenne:
Lemieszek Andrzej, plutonowy zawodowy – ur. 30 listopada 1899 r. w Woli Blizockiej, s. Jana i Katarzyny z d. Ciszewska. W latach 1919 -1920 odbył półroczny kurs podoficerów piechoty w 32 Pułku Piechoty z wynikiem dobrym. Od marca do września 1920 r. walczył na froncie bolszewickim w szeregach 101 Pułku Piechoty. Do 1939 r. pracował jako policjant w stopniu starszego posterunkowego. Mieszkał w Połoczanach w pow. Mołodeczno.
Po agresji ZSRR na Polskę został osadzony w łagrze. Wraz z zawarciem porozumienia Sikorski – Majski w sierpniu 1941 r. zgłosił się do tworzącej się Armii Polskiej na terenie ZSRR. 8 września 1941r. wcielony został do O.Z. 5 DP i przydzielony do korpusu bezpieczeństwa. W listopadzie 1942 r. przeniesiony do 5 Szwadronu Żandarmerii, a w marcu 1943 r. rozkazem Nr 64/43 przeniesiony do 2 Szwadronu Żandarmerii. Od 1 do 22 kwietnia 1943 r. przebywał w szpitalu wojennym Nr 61. 27 września 1943 r. uzyskał zezwolenie na prowadzenie samochodów osobowych, ciężarowych i motocykli. 27 kwietnia 1944 r. przeniesiony do Dowództwa Zgrupowania Zakładów i Służb w Polu, etatowo i służbowo przydzielony do 1 Etapowego Plutonu Żandarmerii w Polu. 24 czerwca 1944 r. przeniesiony do 12 Szwadronu Żandarmerii. 25 października 1945 r. rozkazem Nr 247/45 przesunięty do I Plutonu 12 Szwadronu Żandarmerii. Rozkazem Nr 11/46 dowódcy 12 Szwadronu Żandarmerii przesunięty na Posterunek Żandarmerii przy Obozie Wypoczynkowym im. Cortina d` Ampezzo. Miesiąc później rozkazem Nr 11/46 przesunięty do I Plutonu 12 Szwadronu Żandarmerii. Od 26 czerwca 1946 r. zgodnie z rozkazem Nr 148/46 służył w 2 Warszawskim Szwadronie Żandarmerii. 5 października 1946 r. przeniesiony do 2 Pułku Warszawskiego Dywizjonu Pancernego do Plutonu Żandarmerii. Od 17 stycznia 1947 r. przebywał w Obozie Przejściowym 2 Warszawskiego Dywizjonu Pancernego.
Walczył na froncie włoskim. Od 31 marca 1943 r. do 23 kwietnia 1944 r. uczestniczył w obronie na odcinku Apenińskim nad rzeką Sangro. W dniach 24 kwietnia – 31 maja 1944 r. brał udział w działaniach zaczepnych 2 Polskiego Korpusu w ramach ofensywy 8 Armii na linii Gustawa-Hitlera w bitwie pod Monte Cassino. Już od 1 czerwca do 4 września 1944 r. walczył w bitwie o Ankonę i Linię Gotów. Od 5 września 1944 r. do 28 lutego 1945 r. był w odwodzie 2 Polskiego Korpusu 8 Armii w czasie walk w Apeninach Północnych i Dolinie Lombardzkiej. Przez dwa miesiące od marca do maja 1945 r. brał udział w obronie w walkach nad rzeką Senio. Od 9 kwietnia do 2 maja 1945 r. walczył w bitwie o Bolonię.
W opinii dowódców 5 Szwadronu Żandarmerii kapitana Czarnieckiego i porucznika Mikosia z dn. 16 marca 1943 r. zapisano: Inteligencja średnia, charakter ustalony, prawy, obowiązkowy, bardzo pracowity, poczucie dyscypliny duże, wytrzymały na trudy, wyszkolony wojskowo i fachowo dobrze, ogólnie dobry podoficer żandarmerii. W opinii dowódców pododdziału: z dn. 22 września 1945 r. dowódcy 12 Szwadronu Żandarmerii mjra Wiśniewskiego oraz z dn. 1 lipca 1946 r. p.o. dowódcy 12 Szwadronu Żandarmerii kapitana dra Szajdy zapisano: Stopień inteligencji – duży. Dyscyplina i wyszkolenie – b duże. Lojalność służbowa – b. duża. Zalety i wady: sumienny, pracowity, zrównoważony, koleżeński, bezstronny, obowiązkowy. Równie pozytywną opinię zanotował 20 stycznia 1947 r. z-ca dowódcy Szwadronu Żandarmerii por. Józef Klachacz.
Doceniając bohaterstwo i odwagę w walkach 4 września 1945 r. odznaczono go Gwiazdą za Wojnę 1939-45 oraz Gwiazdą Italii. 7 września 1945 r. uhonorowano go Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino nr 48520. 16 kwietnia 1946 r. przyznano mu Medal Wojska po raz pierwszy.
Lesiak Stanisław – ur. 20 listopada 1906 r. w Woli Blizockiej, s. Tomasza i Agnieszki z d. Stępniak. Służbę wojskową odbył w 22 Pułku Piechoty, zaś przysięgę wojskową złożył w maju 1928 r. W wojsku dosłużył się stopnia plutonowego. Ojciec trzech synów: Kazimierza ur. w 1932 r., Ryszarda ur. w 1935 r. i Jerzego ur. w 1939 r. Pracował jako urzędnik kolejowy w służbie ruchu. W 1931 r. ukończył 7 klasę Szkoły Powszechnej w Sarnach, gdzie mieszkał.
Po napaści ZSRR na Polskę osadzony w łagrze. W wyniku podpisania porozumienia Sikorski- Majski zgłosił się do Armii Andersa i 13 września wcielony został do oddziału Junaków. 27 września 1942 r. przydzielony do Dowództwa Szkoły Junaków, zaś 22 listopada 1942 r. do Kompanii Uzdrowiskowej. 9 stycznia 1943 r. przebywał w szpitalu wojennym Nr 3. 13 czerwca 1944 r. uzyskał uprawnienia do prowadzenia samochodów ciężarowych. 5 stycznia przekazany do Komendy Uzupełnień Nr 4. Od 29 kwietnia 1945 r. przesunięty do Kompanii Warsztatów. 2 maja 1945 r. przekazany do Komendy Uzupełnień Nr 3. 4 kwietnia 1946 r. przydzielony do II Baonu Saperów Kolejowych i Kompanii Warsztatowej.
20 listopada 1942 r. kapitan Snarski w opinii o nim zapisał: Charakter zrównoważony. Zachowanie się w służbie i poza służbą bardzo dobre. Jako instruktor dobry. Jako wychowawca młodzieży bardzo dobry. W pracy obowiązkowy i sumienny. W opiniach dowódców pododdziałów z 1 czerwca 1943 r., 1 grudnia 1943 r., 1 kwietnia 1944 r. i 1 grudnia 1944 r. zapisano: Dyscyplina i wyszkolenie dobre. Lojalność służbowa duża. Zalety i wady: obowiązkowy, sumienny. Ocena ogólna: dobry podoficer jako instruktor.
Czterokrotnie został odznaczony: 3 maja 1946 r. Medalem Wojska po raz pierwszy, 11 grudnia 1946 r. Odznaczeniem Pamiątkowym 2 Korpusu, 18 grudnia 1946 r. Gwiazdą Italii, 28 grudnia 1946 r. Brytyjskim odznaczeniem The War Medal 1939-45.
Mich Władysław – ur. 15 maja 1906 r. w Woli Blizockiej, s. Andrzeja i Katarzyny z d. Barszczewska. Do wybuchu wojny wraz z żoną Janiną z d. Bujak prowadził gospodarstwo rolne w Woli Blizockiej. 31sierpnia 1939 r. zmobilizowany do 30 Pułku Artylerii Lekkiej. 4 września złożył przysięgę wojskową w Brześciu. Najprawdopodobniej 22 września dostał się do niewoli sowieckiej. Wiadomo, że od 25 sierpnia do 9 września 1941 r. przebywał w obozie jenieckim w Starobielsku. Do tworzącej się Armii Andersa wstąpił we wrześniu 1941r. i został przydzielony do batalionu sztabowego 6 Pułku Artylerii Lekkiej. 1 stycznia 1942 r. awansował do stopnia bombardiera. W listopadzie tego samego roku przeniesiono go do 9 Pułku Artylerii Lekkiej. W 1943 r. dwukrotnie przebywał w obozie malarycznym. 5 stycznia 1944 r. został przesunięty do Plutonu Łączności 9 Pułku Artylerii Lekkiej. W lipcu 1944 r. odbył kurs kucharski. W listopadzie 1944 r. przeniesiony do 9 Pułku Artylerii Ciężkiej.
Jego szlak bojowy wiódł przez terytorium Włoch. Od 21 lutego do 23 kwietnia 1944 r. wziął udział w walkach nad rzeką Sangro. Następnie do 31 maja walczył pod Monte Cassino. Od 1 czerwca do 4 września bił się o Ankonę. Na przełomie września i października był w odwodzie 8 Armii. W okresie od 10 października 1944 r. do 1 stycznia 1945 r. brał udział w działaniach zaczepnych w Apeninach Północnych. Przez trzy miesiące, do kwietnia 1945 r., walczył nad rzeka Senio, a w kwietniu w bitwie o Bolonię. Doceniając jego bohaterski udział w walkach, odznaczono go: 10 marca 1945 r. Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino nr 33447, 31 grudnia 1945 r. Gwiazdą za Wojnę 1939-1945 i Gwiazdą Italii, 16 kwietnia 1946 r. Medalem Wojska po raz pierwszy, 19 października 1946 r. War Medal 1939–1945.
Sześciokrotnie poddawano go ocenie: w 1943 r. opiniowany był przez por. Łukasiewicza, zaś w 1945 i 1946 r. przez por. Roubo. W opiniach szczególnie podkreślono jego lojalność służbową oraz zalety – jak pracowitość i sumienność.
Nie udało się ustalić, kiedy powrócił do Polski, być może było to w 1946 r. W kraju czekała na niego żona i syn Eugeniusz ur. w 1936 r. Przypuszczalnie w l. 50-tych sprzedał gospodarstwo i osiedlił się wraz z rodziną w okolicy Białej Podlaskiej.
Powyżej zdjęcie cmentarza na Monte Cassino.