W rejestrze zawartych aktów notarialnych w kancelarii Leona Buszkowskiepo znajduje się akt spisany 8/20 maja 1851 r. (8 to data z kalendarza juliańskiego, a 20 według kalendarza gregoriańskiego) pomiędzy Ignacym Rojewskim z Blizocina a Karolem Kosińskim z Tchórzewa o wydzierżawienie dóbr Podlodów. Wydzierżawiający to Ignacy Rojewski a dzierżawca – Karol Kosiński.
W 1851 r. dobra Blizocin składały się z: Blizocina, Woli Blizockiej, Podlodowa, Podlodówki i folwarku Borówka. Z czasem ze wsi i folwarku Blizocin wyodrębniły się dobra Podlodów obejmujące: Podlodów, Podlodówkę, folwark Borówka, Wolę Blizocką.
Ale od początku.
Blizocin to miejscowość lokowana w XIV w., założona była ok. 1350 r. (taką datę podaje Klemens Kurzyp w „Dobra ziemskie w dawnym powiecie stężyckim”) jako wieś królewska. Władcy polscy ciągle mieli pusty skarbiec, więc wydzierżawiali Blizocin potężnym magnatom. I tak do 1507 r. dzierżawcą był Abraham Zbąski, a do 1549 r. Piotr Firlej z Dąbrowicy. 29 stycznia 1550 r. król Zygmunt August II zamienił Blizocin i Wolę Blizocką, przekazując te dobra Stanisławowi Lupie Podlodowskiemu w zamian za wójtostwo radomskie. Jeszcze przed śmiercią Podlodowski (zmarł między 4 czerwca a 4 lipca 1550 r.) w pobliżu Blizocina kazał wykarczować las i założył folwark Podlodów. To wtedy, wycinając puszczę, zniszczono wiele barci, które przynosiły znaczny dochód z miodu.
Dobra Blizocin (obejmujące Blizocin, Wolę Blizockąi folwark Podlodów) należały do spadkobierców Stanisława Lupy Podlodowskiego przez ponad 100 lat, aż do 1653 r.
Krótko, bo tylko przez 7 lat, Blizocin był w rękach rodziny Kochanowskich, a konkretnie należał do Jerzego Kochanowskiego (Jerzy był synem Piotra Kochanowskiego- rodzonego brata Jana Kochanowskiego) i jego żony Zofii (prawnuczka Stanisława Lupy Podlodowskiego). Należy wspomnieć, iż powiązania rodzinne Podlodowskich i Kochanowskich sięgają roku 1575, kiedy to Dorota- córka Stanisława Lupy Podlodowskiego – wyszła za mąż za Jana Kochanowskiego z Czarnolasu.
W 1660 r. Jerzy i Zofia Kochanowscy sprzedali Blizocin, Wolę Blizocką i Podlodów Jakubowi Krassowskiemu herbu Ślepowron, który najpierw był podkomorzym mielnickim a potem kasztelanem podlaskim.
W połowie XVIII w. dobra Blizocin przeszły w ręce rodziny Nieprzeckich herbu Paprzyca – najpierw były własnością Mikołaja Nieprzeckiego, cześnika, podsędka i miecznika lubelskiego, potem jego syna Mikołaja, a następnie wnuka Jana Nepomucena- porucznika wojsk Księstwa Warszawskiego, który w czasie powstania listopadowego (1831 r.) dosłużył się stopnia majora jazdy. Nieprzeccy byli starą małopolską rodziną, licznie rozrodzoną w woj. lubelskim i zamożną.
Od 1850 r. majątek Blizocin stał się własnością Kajetana Morozewicza. Morozewiczowie herbu Jelita nabyli szlachectwo w 1782 r. Kajetan był też właścicielem Jakubowic Murowanych pod Lublinem. Piastował urząd prezesa Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego, był człowiekiem powszechnie szanowanym. Kurzyp w swej książce „Dobra ziemskie w dawnym powiecie stężyckim” odnotowuje, iż w 1861 r. Kajetan Morozewicz przekazał majątek Blizocin swej córce Marii – żonie Ignacego Rojewskiego, oddzielając jednocześnie od tych dóbr Podlodów, który od tej chwili stanowił samodzielne dobra ziemskie.
Według Kurzypa małżonkowie Rojewscy byli właścicielami dóbr na Blizocinie w latach 1861-1872. Z przedstawionego wykazu aktów notarialnych wynika, iż Podlodów już w 1851 r. mógł być własnością Ignacego Rojewskiego lub działał on, wydzierżawiając dobra Podlodów, z upoważnienia swego teścia Kajetana Morozewicza. Kwestię tę mógłby wyjaśnić sam akt notarialny, niestety nie dotarłam do niego.
Oto treść przedstawionego dokumentu:
8/20 maja 1851
Rojewski Ignacy z Blizocina wydzierżawia Kosińskiemu Karolowi z Tchórzewa dobra Podlodów na lat dwanaście od d. 12/24 czerwca 1851 r. do 12/24 czerwca 1863 r. a to za lat osiem po rubli 3150 – a za lat 4 po rubli 3300 – Kosiński wypożycza Rojewskiemu rubli tysiąc dwieście – Rojewski upoważnia Kosińskiego do wniesienia hipotecznego.
[Podpisali] Ignacy Rojewski, Karol Kosiński i rejent Leon Buszkowski
Folwark Blizocin w latach 1872-1874 należał do Józefa Wierzbickiego, a następnie do rodziny Kickich, właścicieli Sobieszyna. Po śmierci Augusta Kickiego przeszedł na własność Osad Rolnych i Przytułków Rzemieślniczych, które zmieniło później nazwę na Warszawskie Towarzystwo Patronatu nad Nieletnimi.
Majątek Podlodów do 1868 r, był własnością Rojewskich. Od 1868 do 1883 r. należał do Władysława Kosinowskiego, a następnie do 1947 r. do rodziny Mejsnerów.