Stanisław Kruczek z Krępy, parafia i gmina Łysobyki (dzisiaj Jeziorzany) i Stanisław Jóźwik ze Stoczka Kockiego parafia Kock, gmina Białobrzegi (od 1969 r. najpierw gromada a potem gmina Jeziorzany) to kolejni bohaterowie spod Monte Cassino. Mieszkali w miejscowościach oddalonych o kilkaset metrów, z pewnością się znali, a na pewno spotykali. Ich wojenne losy potoczyły się podobnie: kampania wrześniowa, łagry sowieckie, Armia Andersa, Persja, 2 Korpus Polski, szlak bojowy wiodący przez Włochy, walczyli pod Monte Cassino. Przeżyli. Potem życie każdego z nich potoczyło się innymi torami. Stanisław Kruczek pozostał na Zachodzie, osiedlił się w Holandii, tam założył rodzinę i tam zmarł. Stanisław Jóźwik powrócił do domu, zamieszkał w rodzinnej miejscowości, założył rodzinę. Zmarł w Stoczku.
Oto biogramy wspomnianych bohaterów:
Kruczek Stanisław – ur. 12 stycznia 1912 r. w Krępie, s. Michała i Marianny z d. Mitura. Rodzice prowadzili 8,5 ha gospodarstwo. Od 1920 do 1927 r. uczęszczał do szkoły powszechnej. Zapewne do ukończenia klasy czwartej był uczniem Szkoły Powszechnej w Stoczku. Dalszą edukację kontynuował w Kocku, gdzie uzyskał świadectwo ukończenia siódmej klasy szkoły powszechnej. W szkole opanował w mowie i piśmie język niemiecki, słabo znał język rosyjski. Po ukończeniu szkoły pracował w gospodarstwie rodziców do czasu powołania do wojska. W 1933 r. rozpoczął półtoraroczną obowiązkową służbę wojskową. Przydzielono go do 9 Pułku Artylerii Ciężkiej we Włodawie. 1 września1939 r. zmobilizowany do 2 Pułku Artylerii Ciężkiej w Chełmie. 20 września we Włodzimierzu Wołyńskim dostał się do niewoli sowieckiej. 26 października 1939 r. został osadzony w Jeleno-Karaubskim Obozie Jeńców NKWD nr 165. W listopadzie 1941 r. zwolniony z obozu udał się do miejsca formowania Armii Andersa. Dalsze losy wojenne wiodły go przez Irak, Palestynę do Włoch. Przydzielony do 4 Pułku Artylerii Lekkiej. Walczył pod Monte Cassino. Odznaczony Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino nr 20248. Po wojnie nie powrócił do kraju, osiadł w Holandii i tam zawarł związek małżeński z Holenderką. Rodzina w Polsce nie znała jego losów wojennych aż do początku lat 60-tych. W 1962 lub 1963 r. skontaktował się z matką. Ojciec zmarł w 1958 r. w przekonaniu, że syn nie żyje. Po raz pierwszy przyjechał do Polski w 1968 r. Przyjazdy ponawiał w kolejnych latach. Zmarł w 1987 r. w Holandii.
Jóźwik Stanisław – ur. w 1916 r. w Stoczku Kockim, s. Kazimierza i Anastazji z d. Gomoła. W 1927 r. ukończył 5 klas szkoły w Stoczku (Datę 1927 r. wg zeznania Jóźwika zapisano w zeszycie ewidencyjnym 2 Korpusu Polskiego. W kwestionariuszu obozowym NKWD jako datę ukończenia szkoły podał rok 1932). 8 listopada 1938 r. powołany został do odbycia służby wojskowej w 4 Batalionie Pancernym w Brześciu, służył w stopniu strzelca. 4 września 1939 r. ruszył na front. Po agresji ZSRR na Polskę dostał się do niewoli. Funkcjonariuszom NKWD spisującym kwestionariusze podał dwie różne daty i miejsca dostania się do niewoli sowieckiej: w obozie Jeleno-Karaubskim podał datę 20 września 1939 r. i Włodzimierz Wołyński, zaś w obozie Siewżełdorłag 18 września 1939 r. i Łuck. Jako jeniec wojenny 26 października 1939 r. został osadzony w Jeleno-Karaubskim obozie jenieckim NKWD nr 165. Potem przeniesiono go do obozu Siewżełdorłag, czyli Siewiernyj Żelieznodarożnyj Łagier. Obóz rozlokowany był w dorzeczu rzeki Peczory w południowo-wschodniej części obwodu archangielskiego. Jeńcy w morderczych warunkach budowali linię kolejową Kotłas-Workuta.
18 września 1941r. został wcielony do 5 Baonu Pancernego tworzącej się Armii Polskiej na terenie ZSRR. Cztery dni później przeniesiono go do 11 Kolumny Samochodowej w 5 Dywizji Piechoty. 21 czerwca 1942 r. ponownie przeniesiony, tym razem do 1 Kompanii Ośrodka Wyszkolenia Baonu Pancernego. 16 września rozkazem Nr 34/42 przeniesiony do Kompanii Sztabowej Baonu Czołgowego. 3 maja 1944 r. odkomenderowany do 4 Pułku Pancernego 2 Brygady Pancernej. 27 stycznia 1947 r. odesłany został do obozu przejściowego w Halford Bridge na terenie Wielkiej Brytanii.
W czasie służby w 2 Korpusie Polskim w 1942 r. uczestniczył w kursie kierowców samochodowych przy Komendzie Sztabu 2 Baonu Czołgowego, który ukończył z wynikiem pomyślnym. W 1945 r. odbył kurs obsługi centrali telefonicznej.
Jego szlak bojowy wiódł przez terytorium Włoch. Od 7 do 23 kwietnia 1944 r. po zaokrętowaniu transportem bojowym dopłynął do Włoch. W dniach 24 kwietnia – 31 maja 1944 r. brał udział w bitwie o Monte Cassino. Od 1 czerwca do 4 września 1944 r. walczył o Ankonę i na Linii Gotów . Następnie w dniach 5 września – 9 października 1944 r. był w odwodzie 8 Armii. Od 10 października 1944 r. do 1 stycznia 1945 r. walczył w Apeninach, po czym przez trzy miesiące, od 2 stycznia do 8 kwietnia 1945 r., brał udział w walkach nad rzeką Senio. Swój szlak bojowy zakończył udziałem w bitwie o Bolonię, od 9 kwietnia do 2 maja 1945 r.
W opinii dowódców był przeciętnym żołnierzem. Dowództwo polskie i brytyjskie, doceniając jego waleczność, uhonorowało go: 20 lutego 1945 r. Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino nr 28838, 24 grudnia 1945 r. Brytyjską Odznaką Pamiątkową, Gwiazdą za Wojnę, Gwiazdą Italii, 15 grudnia 1946 r. Brytyjskim Medalem Wojennym. Do kraju wrócił w 1946 r. Zmarł 28 października 1962 r.
Zdjęcie przedstawia ruiny klasztoru na Monte Cassino.