Związek Strzelecki w okresie międzywojennym (1919–1939) był masową, paramilitarną organizacją społeczno-wychowawczą i proobronną. Został odtworzony w sierpniu 1919 roku z inicjatywy Józefa Piłsudskiego. Główne zadania to: przysposobienie wojskowe (PW) młodzieży oraz wszechstronne wychowanie obywatelskie i moralne w duchu państwowotwórczym. Związek działał w ścisłym porozumieniu z Ministerstwem Spraw Wojskowych, a jego struktura terenowa pokrywała się z wojskowym podziałem kraju. Po trudniejszym okresie trwającym do 1926 roku organizacja gwałtownie urosła – z ok. 60 tys. członków w 1926 roku do około 500 tysięcy w przededniu wybuchu II wojny światowej.
W Rozkazie Związku Strzeleckiego Nr 4 z 1932 r. na str. 5 podano wykaz oddziałów niezalegalizowanych w powiecie łukowskim. Pod nr 11. wymieniono oddział w Woli Blizockiej, zaś pod nr 14. Blizocin. Dwa lata później, w 1934 r., sekretarz gminy Ludwik Protasiewicz sporządził wykres organizacji społecznych w gminie Łysobyki. W spisie widnieją trzy oddziały Związku Strzeleckiego w: Woli Blizockiej, Przytocznie i Łysobykach. Wynika, iż oddział w Blizocinie nie został zalegalizowany. W Woli Blizockiej oddział liczył 17 członków, a we władzach zasiadali: Władysław Cygan, Józef Stępniak, Stefan Kowalczyk, Kazimierz Kowalczyk, Albin Rosolski. W Przytocznie było 26 członków Związku Strzeleckiego. W Zarządzie byli: Stefan Kielmas, Kazimierz Surmacki, Władysław Fotyga, Jan Ściseł, Edward Beczek, Bolesław Ciołek. Oddział w Łysobykach liczył 22 członków. We władzach byli: Piotr Jastrzębski, Ludwik Protasiewicz, Józef Tomaszewski, Stanisław Wójcicki, Leonard Kołodziej, Stefan Więsek.