Żyto Kawęczyńskie to polska, historyczna odmiana wyhodowana w drodze selekcji na początku XX wieku. Początki wiążą się z wyselekcjonowaniem roślin z pojedynczego kłosa w Kawęczynie (dzisiaj Krępa w gminie Jeziorzany) przez Romana Olędzkiego, przyrodniego brata ostatniego właściciela majątku Kawęczyn. Pierwsze oficjalne wzmianki i oferty sprzedaży tej odmiany pochodzą z 1911 roku. Było to żyto ozime, przystosowane do trudnych warunków klimatycznych. Selekcjonowano je pod kątem bardzo wysokiej odporności na mróz.
Kilka słów o Romanie Olędzkim, który wyhodował tę odmianę zboża. Urodził się w 1889 r. w Lebiedziewie (obecnie na Białorusi) Zmarł w 1970r. w Ołtarzewie. Był absolwentem rolnictwa na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1918–1919 pracował w Państwowym Instytucie Naukowym Gospodarstwa Wiejskiego w Puławach. Od 1926 roku prowadził własne gospodarstwo rolne w Ołtarzewie pod Warszawą, gdzie m.in. uprawiał żyto Kawęczyńskie.
Pierwsza notatka prasowa o sprzedaży żyta pochodzi z Gazety Urzędowej Powiatu Łukowskiego, druga wzmianka z Kuriera Warszawskiego.